Yıldızlar ve Adam
Yıldızları vardı adamın. Sayardı her gece eksik olmasından korkardı. Kadınlar gelirdi sırt çantasına sığacak kadar eşyalarıyla koca bir bavulluk yer kaplarlardı gök tarlasından. Büyük mutluluklar ürkütürdü adamı. Çocukluk alışkanlığıydı adamın mutluluğu koyardı cebine, bölerdi yıldızlara. Gök tarlasını gizlerdi adam. Herkesi odasına alırdı adam dört duvarın garabeti yeterdi kadınlara. Kadınları ürkütürdü büyük gezegeni. Gizledi cebine aldı. Böldü. Bazen çiğnemeden yuttuğu olurdu adamın. Korkuturdu kadınları. Duvarları beyazdı adamın -Kadınlar sevmezdi gizemi. Oynardı belirli bir müddet duvar kapmaca. Bir gün bir kadın kaptı duvarını, yıktı… Gökyüzü tarlasına rastladı adamın. Dayanamadı kadın kopardı yıldızlardan saçına taç yaptı. Tacı kullandı kadın. Uyuyordu kıyafetlerine. Yiyordu kadın durmadan yiyordu. Sonunda kıyafetleri olmadı kadına. Taç değerini yitirdi. Kadın duvar örmeye sıvadı kollarını, durmadan ördü. Bıkmadı kadın. Çürük tuğlalar, sahte bahaneler ucuz geldi ...